feidie

Jak zawsze olewam ten blog... czemu, bo trudniej mi tu pisać, no i teraz nie mam zbytnio czasu...sesja, zaliczenia.

Co by tu napisać...hmm na studiach jakoś idzie, teraz jest niezła burza mózgów, ale to zawsze tak jest, jak pozaliczam wszystko w przyszłym tygodniu, to będę miała ferie. A ferie mi bardzo się przydadzą, bo stoję z magisterką, a trzeba by było z nią ruszyć, jak mam się bronić w czerwcu.

W życiu prywatnym, jak w życiu prywatnym, nowy rok się zaczął, nowe problemy... hahaha. Nowe znajomości też się zaczęły i stare się odświeżyły....Jakby nie patrząc to nowy rok jest zawsze zaskakujący...ludzie się zmieniają...zaskakują.... Ostatnio cierpię na bezsenność w nocy i śpiączkę w dzień, taki dziwny tryb życia zaczęłam prowadzić...znając życie niedługo wróci stary ;p A tak to chyba wszystko w porządku, przynajmniej tak myśleć chcę...Tylko mnie jedno dziwi, tak dziwna we mnie siedzi ostatnio pustka, tak jakby tam w środku mnie nic nie było, dziwne uczucie...

Rok ten jak każdy był:
- pełen emocji, tych pozytywnych i tych mniej
- pełen smutku, ale także radości
- pełen kłótni, no i co z tym idzie przeprosin
- pełen niepotrzebnych nieporozumień
- pełen strach: strachu przed utratą kogoś bliskiego, strachu przed operacją
- pełen wspaniałych wrażeń
- itp.

Jedno co mnie ciesz, że pomimo tych wszystkich smutnych i niepotrzebnych sytuacji wszystko jest tak jak było i pierwszy raz od kilku lat mogę powiedzieć, że w tym roku nie straciłam nikogo, najwyżej zyskałam. Z tego się najbardziej cieszę. No i przy okazji chcę podziękować mojemu Braciszkowi, że mnie nie zostawił, pomimo tego co mu złego zrobiłam, bo inny przyjaciel pewnie mnie dawno spisał na straty. Dziękuję Ci Brat :*.

Tym wpisem kończę ten rok i życzę
SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU :*

Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku życzę wszystkim odwiedzającym mojego bloga :*

Hmm, co by tu napisać po przerwie... ...ostatnia noc była ciężka, bolałam mnie ręka, nos i noga, wszystko to co miałam złamane i już wiedziałam,że jak rano się obudzę, zobaczę ten biały puch na ziemi. Właśnie się tak stało spadł pierwszy śnieg tej zimy.Wszyscy na niego czeka, ale ja nie, nie przepadam za śniegiem, pewnie dla tego, że nie uprawiam zimowych sportów, ale co tam, niech sobie leży.

Co do życia prywatnego, to układa się nawet dobrze, narzekać nie mogę, odnowiły się dawne znajomości, dalej mnie niektóre osoby wkurzają, ale to już się raczej nie zmieni.Parę fajnych imprez i bib było między czasie, dobrze się bawiłam, a rzadko się to mi zdarza. :)

Na uczelni za to nudy,nudy i jeszcze raz nudy. A tak serio to zaczynają się kolokwia, egzaminy, zaliczenia terminy...znów zaczynam się stresować. I jeszcze magisterka czeka z boku i ciągnie mnie za rękę mówią " zabierz się za mnie". Dobrze tylko,że fajnych ludzi mam w swojej grupie, zawsze można się z nimi pośmiać :) .

W schronisku jak w schronisku, dużo szczęścia jak i smutku. Ciesze się tylko, że teraz dużo darów psiaki dostały, to mają co jeść. Dziś idę je odwiedzić i złożyć im życzenia, a najlepszymi życzeniami będą życzenia związane z adopcja :). Muszę jeszcze kupić przysmaki, no bo jak to się nie podzielić z nimi "opłatkiem" .

Chciałabym zaprosić Was do obejrzenia mojego drugiego bloga, jest inny niż ten, więc może warto
Mój blog

W środę byłam odwiedzić mojego przyjaciela, co nieco mu wyjaśniłam i już 3 dzień się nie kłócimy, bardzo mnie to cieszy i mam nadzieje, że będzie to trwać dłużej. Wiem, że już na pewno nie będzie tak jak dawniej, ale dobrze jest jak jest :).Kurcze, zawsze coś namieszam, dobrze, że jakoś to się ułożyło, mam nadzieję tylko że nie wymyśle czegoś znów genialnego, co zepsuje naszą przyjaźń.Poza tym fajnie było zobaczyć miasto w którym żyje mój Brat, zawsze to coś nowego, no i zobaczyć gdzie się uczył, gdzie biegał jako mały chłopczyk ;D. Jak się takie coś przeżywa, można lepiej poznać drugą osobę.No i się nawiązuje lepszą więź.

W niedzielę 18.09 jadę do Opola na akcję "Zerwijmy łańcuchy" którą organizuje Magda z Fundacji Fioletowy Pies. Będę chodzić z psiakiem i rozdawać ulotki, a ludzie będą mogli zobaczyć jak się czują psiaki przypięte do budy, poprzez przywiązanie się łańcuchem do takiej budy. Nie wiem w ogóle jak można przypiąć psa do łańcucha lub trzymać go w kojcu. Mam nadzieję, że przynajmniej ludzie trochę pomyślą po takich akcjach, choć w tych czasach to mało prawdopodobne ;/.

Dawno nie pisałam, ostatnio po operacji. Nos się goi, jeszcze wychodzą z niego co jakiś czas szwy rozpuszczalne, czasem pobolewa, ale ujdzie. Płucze zatoki codziennie po 22:00. Jakoś sobie żyje z tym nowym prostszym noskiem  .

Gorzej jest z życiem osobistym, ciągle się psuje, jest coraz gorzej. Powoli się zaczynam zastanawiać, czy przyjaźń damsko-męska istnieje, czy w ogóle przyjaźń istnieje, a jak tak to jaka ona jest, bo moja jest dziwna, niepowtarzalna, niezrozumiała…. Zaczynam znów popadać w jakąś depresje, chce mi się wyć, kuje mnie coś w sercu, dusze się i w ogóle mam już dość, nie mam sił tak żyć, tym bardziej nie chce myśleć, że znów kogoś mogę stracić, ale ostatnio ta myśl jest silniejsza. Mam już dość kłótni, nieporozumień, rozczarowań i innych takich podobnych rzeczy, pora coś z tym zrobić, tylko nie wiem jeszcze co, bo ja dłużej już nie dam rady tak żyć. Myślę, że mój przyjaciel też się w jakiś tam sposób się tym męczy. Nie chce żebyśmy tak żyli, bo to nie przyniesie nikomu żadnej radości tylko same smutki, a jak się jakoś nie dogadamy to w ogóle, jeszcze jakaś tragedia z tego wyjdzie. Coraz bardziej boje się z nim rozmawiać, boje się , ale nie jego tylko utraty. Jakby o tym wiedział mój kumpel pewnie by się zaśmiał, że znów się czegoś boję, ciągle się czegoś boję i on o tym wie i nie może pojąć jak można tak żyć. Ale muszę powiedzieć, że mam fajnych kumpli, czasem mnie pocieszają, mówią mi, że będzie wszystko ok, że mnie nie zostawia, a nawet padają z ich ust słowa w swoim znaczeniu bardzo piękne, szczere i podnoszące mnie na duchu. Ostatnio nawet usłyszałam, że jestem jedyna w swoim rodzaju , mój charakter i sposób myślenia jest niepowtarzalny, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Takie słowa dużo dla mnie znaczą, przynajmniej jeszcze mam nadzieję, że ktoś mnie lubi i docenia. I bym zapomniała mam jeszcze kogoś kto mnie rozumie, wie co przeżywam , jest mi z tym łatwiej żyć, że ktoś wie jak się strasznie z tym męczę i co przeżywam. Bo kto nie zazna takiego smutku jak ja, kto nie czuje się tak jak ja, to będzie mieć mnie za bezuczuciową i obojętną. Połowa znajomych myśli, że właśnie taka jestem, szkoda tylko, że nie wiedzą jak ja się z tym męczę…męczę i dręczę.

Mam nadzieję, że jakoś wszystko się ułoży i pewna piosenka zespołu Plagiat 199 nie zostanie moim hymnem. Najbardziej to mam nadzieję, że się znów nie załamie psychicznie, bo nie wiem co to będzie, nie wiem jak się pozbieram, choć pewnie dam rade z pomocą osób trzecich.

Od 25.07.2011r. byłam w szpitalu na Oddziale Laryngologi w Kluczborku. Pierwszy dzień w nim był męczący ale też zabawny. Od 9:00 do 11:30 czekałam na przyjęcie mnie na oddział,można było zwariować w końcu nie lubię czekać ;p. Po przyjęciu trzeba było iść do zabiegowego, pielęgniarka wsadziła mi wentylek i pobrała krew, a stażysta zrobił zastrzyk w tyłek ;p (krew mi przez niego tryskała w tyłka ;] ). Najśmieszniejsze było to, że pielęgniarka zapomniała każdego zważyć i ważyła po obiedzie ;p. Nie było tak źle, ważyłam 54kg. Po zważeniu zrobili mi ekg, na początku coś nie szło, już myślałam, że nie mam serca, ale nic z tego w końcu poszło i wyszło dobrze. Na sali leżałam z kobietą która miała 47 lat i ciągle mi opowiadała o swojej córce Joli, była do wytrzymania, tylko w pierwszą noc chrapała i gadała przez sen i się wyspać nie mogłam. We wtorek 26.07 wzięli mnie na operację. Anestezjolog mnie uśpił bardzo szybko o dziwo, powiedział tylko "4 jednostki, podaje czysty tlen i śpisz". Nic mi się nie śniło, po prostu 1,5h wyrwane z życia. Jak się obudziłam chciałam się spytać, czy już czas iść na egzamin, a lekarzy chciałam się spytać czy jest trudny. Na szczęście się skapnęłam w porę, że to lekarze a nie koledzy i się spytałam ile tu leże. Jak mnie zawieźli do pokoju dostałam drgawek z zimna, ale nikt nie wiedział co mi jest, na szczęście wydusiłam z siebie że mi zimno to mnie poprzykrywali. Jakiś czas leżałam z maską tlenową i dostałam ślinotoku, rodzice porozumieć się ze mną nie mogli. Parę godzin po już mogłam chodzić. Miałam niezły opatrunek na nos, byłam cala spuchnięta i oczy mi wychodziły.Wyglądałam jak na zdjeciu.


W środę po 14:00 wyciągnęli mi z nosa tampony, dziwne uczucie, niezbyt miłe. Poza tym codziennie po 5:00 miałam zastrzyki w wentyl i w tyłek, ale to mi jakoś nie przeszkadzało, no i po 6-9 tabletek jakiś. Jedno mnie cieszyło, że w żaden dzień mnie nic nie bolało, jakby nic ze mną nie robili. Po ściągnięciu opatrunku nos był wielki, napuchnięty i lała się z niego krew.


W czwartek 28.07. miałam robione pierwsze płukanie zatok, okropnie niemiła rzecz. Lekarz wsadził mi dziwny hak do nosa i strzykawką wlewał mi roztwór z solą oczyszczoną. Na początku zaczęłam pluć tym, i w ogóle nie wiedziałam co robić, w końcu zczaiłam, że muszę smarkać w trakcie. Piątkowe płukanie było już lepsze, bo wiedziałam o co kaman. Najgorsze w pobycie w szpitalu było to ze musiałam tam siedzieć cały tydzień. Jak ja nie lubię być zamknięta w 4 ścianach, tak się tam męczyłam. Nie dość, że się tak męczyłam to też nie miałam co tam robić, gadałam trochę z komplami, pisałam smsy, rodzinka mnie odwiedzała, to przez dzień jakoś leciało, ale noce były straszne. Cieszyłam się strasznie jak wychodziłam. Na drugi dzień 2.08. miałam się zgłosić do poradni na ściągnięcie szwów. Ten dzień był najgorszy ze wszystkich dni spędzonych w szpitalu. Nie dość, że w jednym czasie w dziurce od nosa miałam obcążki, nożyczki i coś do powiększania dziurki, to lekarz czymś mi psikną do nosa po czym łzy zaczęły mi lecieć ciurkiem i za chiny nie mogłam ich zatrzymać. Jak mi ściągał szwy to zbladłam strasznie,aż myślał że zaraz mu tam zemdleje, ale ja przecież nie mdleje na szczęście. Całe to ściąganie trwało z 20 min i ciągle mi było niedobrze, krew leciała ciurkiem, lekarz chcąc mnie pocieszyć, nawet mi powiedział, że w końcu kiedyś przestanie. Teraz muszę sama w domu wciskać pełno preparatów do nosa i dwa razy dziennie robić sobie płukanie zatok. Na szczęście nie jest to trudne i daje sobie rade. No i na szczęście już oddycham dwoma dziurkami, mam prostą przegrodę,bardziej prosty nos, usunięte torbiele i wyczyszczone zatoki. Koniec z bólem głowy jupi, mam taką nadzieję. ;)

Wakacje jakoś mijają, nie mogę narzekać, nie jest aż tak źle, choć nudzi mi się w KLB. W końcu nie mam tu takich fajnych znajomych jak w Opolu. Dziwne może to się wydawać, ale tęsknie za studiami i nie tylko ja mam takie odczucia na szczęście, więc jest to dla mnie dość normalne . Może nie tęsknie jeszcze za moimi kumplami, ale braku je mi czasem ich, a najbardziej mi brakuje spacerów. Co zrobić trzeba jakoś się z tym pogodzić. Mam cichą nadzieję, że z niektórymi się spotkam przez okres wakacji, przynajmniej raz ;). Na szczęście z nimi raz kiedyś rozmawiam na gg lub na jabberze i trochę smsuje, bo przynajmniej wiem co u nich, bo jakby nie patrząc martwię się o nich. Martwię się, bo przyjaciela bym o mały włos nie straciła przez moją głupotę i zaniedbanie przyjaźni na własne życzenie, ale na szczęście jakoś to wszystko się poukładało ;).

Tyle by było o mnie i o moich kumplach. Teraz trochę o mnie, z 49kg przytyłam do 55kg, miałam na celu przytyć i tyję. Powinnam się cieszyć z tego , że przytyłam, a ja jak zawsze mam uboczne skutki smucę się, bo mi zaczyna brzuch wystawać i znów wchodzi mi wszystko w uda. Postanowiłam, że będę tak tyć do operacji, potem zobaczę co dalej. Dziwnie się czuć po przebudzeniu głodną , nigdy tak wcześniej nie miałam, więc jest to dla mnie jakaś nowość. Martwi mnie też moje ciśnienie, bo mam niskie ostatnio, tylko nie mam pojęcia dlaczego, ale pewnie się dowiem w szpitalu. Całą ta operacją się nawet nie przejmuję, to prosty zabieg to jakoś się uda, nie takie coś przeżyłam. Kumple myślą, że się przejmuję bo gadam im, że podczas operacji umrę, ale to tylko moje głupie gadanie. Więc jakby nie patrzeć pobyt w szpitalu to dla mnie nic strasznego i mam to nawet gdzieś. Pojdę tam, zrobią co trzeba i wrócę do domu.

Nie smucę się tylko tym, że tyję, najgorsze jest to że wszystkie wspomnienia powróciły, wesołe i smutne wspomnienia, chęć pomagania, sny obrazujące to wszystko ukazujące tęsknotę za tym wszystkim co było kiedyś, co trwało kilka lat, co mi dawało przetrwać wakacje w KLB. Już myślałam, że udaje mi się wyjść z tej depresji, ale to było tylko złudzenie. W Opolu nie mam czasu myśleć, muszę się uczyć, robić jakieś laborki, chodzić na uczelnie, pisać programy itp., chodzę na spacery z kumplami gadam o różnych rzeczach nie mam czasu myśleć tylko o jednym. A tu w domu, niby się czymś zajmuję, ale myślę tylko o tym jednym. Poza tym ostatnio postanowiłam przeczytać „Pamiętnik narkomanki” kolega mi tą książkę polecił w tamtym roku. Zastanawiałam się czemu mi ją polecił, ale już wiem, Basia (autorka) jest podobna do mnie, tylko z tą różnicą, że ja nie ćpam i nie kradnę leków z apteki. Ma podobne problemy, nienawidzi siebie samej, nie wie jak się polubić, ma depresje i melancholijne stany, nawet nazywa deprechę tak jak ja swoją przyjaciółką. Dziwne trochę, ale pocieszające nie jestem sama na tym świecie z takimi problemami, nawet piszą o tym pamiętniki, tak jak ja swojego bloga. Chyba powinnam go nazwać „Pamiętnik depresjomanki” fajnie to brzmi nawet. Przez tą moją nawróconą deprechę znów chce mi się płakać i częściej to robię, tragedia, a już było ok. Całe szczęście nie jest tak źle, płaczę tylko kilka razy w tygodniu. Aby przetrwać do października, potem będzie lepiej, na pewno lepiej. Jedyną radość na razie mam raz w tygodniu jak spotykam się z moimi przyjaciółmi psiakami, mogę sobie z nimi pogadać i poprzytulać się. Brakuje mi takiego przyjaciela w domu, ale co zrobić nie mogę mieć, to nie. Mam nadzieję też, że rodzinka przestanie się wypytywać czemu taka smutna jestem, jak zawsze myślą, że ktoś mi jakąś przykrość zrobił. Oni zawsze mają wspaniałe pomysły, utrzymuję z czterema osobami kontakt jakikolwiek , jeszcze to są moi przyjaciele i najlepsi kumple, to co oni by mogli mi zrobić. Postaram się pouśmiechać parę razy dziennie, może dadzą mi spokój. No i mam nadzieję, że tato już przestanie mnie męczyć, żebym znalazła sobie chłopaka i zaczęła myśleć powoli o założeniu rodziny. Nie wiem czemu nie potrafią zrozumieć, że się na żonę nie nadaję, a co na matkę, poza tym nie znam faceta z którym bym wytrzymała, wszyscy mi nie pasują, bo albo za dużo piją, albo palą, no albo zdarzają się tacy co ćpają to w ogóle odpadają, no i jeszcze są tacy wkurzający z charakteru. Ale co rodzice o tym mogą wiedzieć.

Następna część wkrótce ;p

Dawno nie pisałam, nawet bym powiedziała, że wieki temu ostatni raz tu zajrzałam. W moim życiu się trochę pozmieniało, jestem szczęśliwa, ale nie w pełni,ale w końcu szczęśliwa. Odkąd jestem wolontariuszką w schronisku, czuję się lepiej, już nie myślę tyle o tym co było, tylko się przejmuję losami psiaczków.
W schronisku mam ulubionych kilku pupili, z którymi zawsze wychodzę, bo nie wyobrażam sobie pobytu w schronisku, bez spaceru z nimi. Psiakami takimi są:
Cygan - wilczur, młody około 3-4 roczny, ma problemy z żołądeczkiem, nie ma kondycji, ale lubi się bawić piłką, zawsze ją zabiera na spacery :).
Duduś- fajny rudy terier, mały piesek, który na mój widok podskakuje jak pingpong, uczyłam do chodzić na smyczy i podstawowych komend. Kocha mnie psina, to widać,nie lubi wychodzić z innymi wolontariuszami, jego wada, jest zadziorny i atakuje.
Rufus- wielki włochaty psiak, spokojny, nie ciągnie,chyba że zobaczy innego psa. Lubi pieszczoty i tez ma chory żołądek.
Henry- szczeniak sześciomiesięczny, czarny, podobny trochę do labradora, boi się wszystkiego, ale postanowiłam nad nim popracować, by miał szanse na adopcję, bo to naprawdę fajny psiak.
Helutka- mała suczka, która się wszystkiego boi, najchętniej i najbezpieczniej czyje się na rękach. Uwielbia przytulaski, zresztą tak jak ja :)
Azor- bokserkowaty, 8letni psiak, ma smieszny merdający ogonek, wychodzi tylko ze schroniska, ze mną i z takich chłopakiem,trzeba być przy nim stanowczym, milutki, ma tylko jedną wadę, zabardzo lubi inne psy ;p
Była jeszcze Tupcia, którą chciałam adoptować, ale rodzice się nie zgodzili, łączyła nas jedna rzecz, ja i ona nie lubimy dzieci ;D. No i Wiktor, młodziutki owczarek, śliczny psiak, który trafił do kojca, to tej pory ubolewam i nie wiem jak ludzie mogli go tam wsadzić, przecież on się tam nie nadaje, ale ja nic na to nie mogę poradzić.


W moim życiu prywatnym dalej stara bieda, chociaż można by zauważyć, że co nieco się zmieniło, tylko nie wiem czy na lepsze, czy na gorsze. Na szczęście z facetami mam spokój i niech tak zostanie :)

Dawno nie pisałam, a to dlatego, że miałam trochę rzeczy na głowie.

28.01.2011r. zostałam Panią inżynier, w końcu skończyłam ten 3,5 letni okres w życiu, było czasem łatwo, czasem trudno, ale było warto się pomęczyć i zdobyć ten tytuł. Na obronie było spokojnie, a było by idealnie jakby nie sztuczny stres, który był tworzony przez jednego członka komisji. Ale tak atmosfera była miła.

Po obronach oczywiście była impreza...po jednej miałam kaca, a to u mnie mało spotykane, ale co się dziwić w końcu to było po mojej obronie. Na drugi dzień miałam urodzinki więc byłam troszkę nie do życia. Taa zestarzałam się, nawet w ten dzień byłam siwa, po spacerku z moim najlepszym kumplem. Nie ma jak iść się przejść po mieście i po parku w zamgloną pogodę, no i w minusowej temperaturze. Mojej siostry chłopak zorganizował nam małą imprezkę z tortem na którym było cukrowe zdjęcie moje i Agaty. Było fajnie, no i bym zapomniała dostałam róże od mojego wkurzającego kumpla ;p , on wie jak mnie wkurzyć wszystko robi to co ja nie lubię. Bo nie lubię dostawać ciętych kwiatów jak inne dziewczyny, pewnie wiele osób zastanawia się dlaczego, to wyjaśnię : cięte kwiaty szybko gniją albo się zasuszają, a to dla mnie jakieś takie smutne i przygnębiające, patrzeć się jak coś od kogoś kogo się lubi bądź kocha więdnie na moich oczach.Urodzinki i obronę też świętowałam w domu z rodzinką, oczywiście dostałam gratulacje i prezenciki :).

Od wczoraj zaczęłam chodzić na wolontariat do schroniska dla psów. Zawsze chciałam mieć czworonożnego przyjaciele, ale jakoś do tego czasu nie było mi to dane, więc postanowiłam pomagać tym biedakom. Na próbę dostałam cztery psy. Pierwszy z nich był staruszek Kordi,co mogę o nim powiedzieć widać było że jest bardzo przywiązany do schroniska, bo nie chciał go tracić z oczu, ale na szczęście po kilku minutowych staraniach przespacerował się :). Drugim psem był Roko mieszaniec husky, bardzo żywiołowy psiaczek, skakał na mnie, szczypał i całą mnie pobrudził ;p,ale w ciągu spacerku się uspokoił i szedł bardzo ładnie. Na trzeci spacerek wyszłam z Kłem. Kieł niestety nie lubi innych psów i mi się rzucił na psa kolegi, ale potem szedł ładnie, ale jak się go trzymało dość krótko, bo tak ciągną jak szalony. Ostatnim psem był Tofik, miałam go obserwować, bo myśleli że ma krew w moczu, ale się okazało, że to jego współlokator jest chory. Jestem ciekawa co mnie dziś czeka w schronisku. W końcu zaczynam czuć się znów potrzebna i może zacznę być znów przynajmniej troszkę szczęśliwa, kto wie :) .

Dawno nie pisałam, ale jakoś nie miałam weny co tu napisać,przez ten okres czasu trochę się wydarzyło. Napisałam prace inżynierską i mam się jakoś za tydzień bronic jak przejdzie pozytywnie przez antyplagiat ;). Spełnię największe marzenie mojej babci, przynajmniej będę się lepiej czuła, że zrobiłam coś by spełnić jej marzenia, bo ostatniego życzenia w jej życiu nie zdążyłam spełnić. Myślę, że troszkę lżej mi będzie żyć z tą myślą, ale tak tamto nie będzie mi dawało normalnie żyć, już nigdy nie będę się czuć szczęśliwa, bo jak można być szczęśliwym jak się czegoś nie zrobiło dla kogoś kogo się kocha.

Poza inżynierką mało co się dzieje, jak zawsze niektóre osoby mnie denerwują, inne się fochają, znów inne się o mnie martwią, inne mnie "pocieszają" i jakoś tak w kółko się kręci wszystko. Zaczynam się też zmieniać, maluję znów paznokcie, znów szkicuję, może wrócę do robienia fryzur. Chcę żyć tak jak kiedyś, znów wychodzę z cienia gadulcowego i się pojawiam na dostępnym, wychodzę coraz częściej do ludzi itp. Nawet uświadamiam sobie, że co niektórzy moi koledzy to tacy romantycy, a jak już okazują to, to mam olewający stosunek do tego, hmm pewnie też to zmienię, będę wyrażała mój podziw, przecież się starają być mili, to czemu ja mam być wredna ;p. Z zaufaniem do ludzi może być najciężej, więc chyba tego nie zmienię na razie. Trzeba w końcu pokazać, że mam jakieś uczucia, ale ich nie okazuję, ze strachu by nikogo nie stracić, ale o tym też niektórzy wiedzą. Kurcze jakby zlepić kilku moich kumpli w jedną całość to, by mógł z nich wyjść facet dla mnie ^^. Szkoda, że się tak nie da, bo z osobna to oni są dla mnie na dłuższą metę nie do wytrzymania ;p. Dobra kończę na dziś, pewnie niedługo napiszę jak było na obronie ;)

Świąteczny okres był okresem lenistwa, obżarstwa, picia i roboty. 22.12 - wieczorem przyjechałam do KLB i zdążyłam ubrać z rodzinką choinkę jak za czasów liceum, bo odkąd studiuję zawsze mama z młodszą siorką ubierały ją 23.12 - rano poszłam zrobić zdjęcia do dyplomu i na studia 2go stopnia. Po zdjęciach poszłam do cioci lepić pierogi. Po ulepieniu do domciu na obiadek i znów do cioci lepić uszka, o 21 byłam w domciu. 24.12 - Poszłam po odbiór zdjęć, posprzątałam trochę pokój,postawiłam pod choinkę prezenty i czekałam głodna na kolacje wigilijną. Na kolacji było śmiesznie. Tato dziwne życzenia złożył, nie wiem o co mu chodziło, a głupio mi było się zapytać, poza tym takie niepodobne były do niego. Po kolacji otworzyliśmy prezenty i się delektowaliśmy winkiem ;D. Prezenty dostałam fajowiste, najlepsza to pidżamka z zajączki, jest taka śliczna jak nie wiem, ale bede ładnie wyglądać w szpitalku. 25.12 - Spałam do 11 ;p, potem posprzątałam pokój. Przyszła do nas w odwiedziny moja chrzestna z wujkiem, posiedzieli pogadali i poszli. 26.12 - Znów wstałam o 11, zjadłam obiad i ruszyłam w odwiedziny. Byłam na cmentarzu odwiedzić dziadków, no i do cioci posiedzieć z kuzynem i z nimi i pogadać. No i to by było na tyle z świątecznego okresu.

Wczoraj byłam na Rock-Time 2010, zabawa zajebista, zespół mojego kolegi grał tam, to się wybrałam. Jak zawsze na koncertach dobrze się bawiłam, nie mogę narzekać, dobrze mi robią takie wypady raz kiedyś. Potem czuję , że żyję, problemy idą w kąt nie myślę o nich i jest dobrze, ale niestety tylko na jeden wieczór. Zaszaleje i tyle, cieszy mnie to tylko przez jeden dzień, chodź tak zapamiętam ten koncert jak i inne na zawsze, zawsze się coś fajnego musi dziać. Poza koncertowaniem może się uda w końcu zorganizować spotkanie klasowe z członkami mojej klasy z liceum. Niektórych to już 4 lata nie widziałam, a to był chyba jeden z najszczęśliwszych okresów mojego szkolnictwa. Liceum zawsze będę miło wspominać, zmieniłam się tam trochę na lepsze, byłam myślę dziewczyną pełną życia, chciało mi się żyć, rozwijać moje zainteresowania itp. Nie chodziłam ciągle ponura, dużo rzeczy mi się podobało, nawet wtedy na facetów się inaczej patrzyłam. W ogóle chciałam bym wrócić to tamtej mnie, ale już nigdy nie wrócę, bo czasu się cofnąć nie da, dobrze że mi przynajmniej zostały wspomnienia. Czasem tak zabawnie było jak nie wiem. Pamiętam jak dojeżdżający koledzy siedzieli przed szatnią i patrzyli na zegarek, bo zawsze byłam z siorką o tej samej godzinie w szkole, co do minuty. Albo te nasze imprezy klasowe ala mikołajki i wigilia, jak to wspominam aż łezka w oku się kręci. Jakby tak połączyć mój charakterek i styl życia z liceum z mną teraz to bym była zajebistą dziewczyną, a nie ponurakiem i szarą myszką. No ale czasy robią swoje, ludzie się zmieniają, życie do tego zmusza i potem tak się dzieje. Jak dojdzie w końcu do spotkania to będzie zajefajnie. Zaczęłam dziś pisać moją pracę inżynierską i szło mi to jak krew z nosa, mam nadzieję,że jutro będzie lepiej mi szło. Pisząc ją mam jakieś dziwne wrażenie, jakbym kończyła razem z nią jakiś etap życia, no niby kończę, ale nie dosłownie. Studiów też mi szkoda będzie, bo poznałam bardzo fajnych ludzi i chodź nie zawsze było kolorowo to będę to dobrze wspominać. Mam tylko wielką nadzieję, że nie zerwiemy ze sobą kontaktu i raz na ruski rok będziemy się widywać. Dobra już nie zastanawiam się co będzie bo tylko się rozkleję, bo wgłębi dusz jestem bardzo wrażliwą osobą tylko udaję taka twardą i obojętną. Jak to kiedyś mi kumpel powiedział " masz uczucia, ale masz ich tyle,że ludzie ich nie dostrzegają, a Ty się czasem boisz je okazać" miał racje udaję bezuczuciową, tylko sama nie wiem dlaczego.Pewnie mi prościej z tym żyć,bo nie widzę innego wytłumaczenia. Ale jednego jestem pewna, nikogo nie darzę miłością , to uczucie jako jedyne nie jest przeze mnie udawane, bo go po prostu nie ma.

Tydzień ten zaczął się super. Pozaliczałam prawie wszystko co miałam pozaliczać i to na same 5 i 4 . Nawet zmieniłam trochę myślenie o obronie po wczorajszym seminarium dyplomowym, dzięki niemu zobaczyłam iskierkę, że jest szansa na obronę, tylko ja się zawsze zamartwiam, że nie zdążę. Więc na uczelni wszystko idzie po mojej myśli, jeszcze tylko dwa przedmioty zaliczę i będzie po bólu za tydzień.

Co do mojego życia poza uczelnią, to tak nie minęły problemy, ale jest mi z nimi łatwiej żyć, bo po prostu o nich nie myślę, mam ważniejsze sprawy teraz na głowie, nie będę się przejmować innymi. W końcu trzeba się pomartwić o siebie, dużo osób mi to radziło i mieli rację, odkąd nie myślę o innych i ich problemach jestem nieco szczęśliwsza. I nawet zauważyłam, że pomaga mi to w nauce, bo mam więcej czasu myśleć o problemach które mam rozwiązać na zaliczenie i przychodzą mi rozwiązanie tego bardzo szybko i łatwo. Jedno co mnie trapi to to że odkąd znów biorę leki czuję się zmęczona i mi się bardzo spać chce, ale mam nadzieję że sobie z tym jakoś poradzę.

Co się ze mną działo przez ten czas co nie pisałam? Uczyłam się, prawie nic innego nie robię tylko siedzę przed kompem i jak nie koduję to piszę sprawka, aż mi się już niedobrze od tego robi. Jakbym chciała mieć czas na spacer, na spotkania ze znajomymi itp. ale go nie mam, nawet mi nie starcza na naukę. Czasem się zastanawiam gdzie on mi ucieka, czemu mi ucieka, ja go tak potrzebuje jak nigdy. Czasie gdzie jesteś  ??????? 

Dobra samą nauką przecież nie żyję . W piątek byłam u lekarza, okazało się że będę miała te dwie operacje, na przegrodę i na zatoki. Oczywiście nie miałam kiedy iść do szpitala się zapisać na termin, ale moja kochana mamusie mnie wyręczyła. Śniło mi się, że operację będę mieć 22.07.2011r, ale się pomyliłam o 3 dni, będę miała ją 25.07.2011r. o 9:00. Całe szczęście,że udało się zaklepać lipcowy termin, bo mi na tym trochę zależało. W końcu będę normalnie oddychać i nie będę wstawać z bólem głowy i przejdzie uczucie wiecznego porannego kaca .
Ale tak wesoło przed tym nie będzie muszę nadal łykać tablety, jak ja tego nie lubię, no i znów będę abstynentką na dwa tygodnie (więc jutro sobie popije).

Ogólnie to moje życie się nie zmieniło zbytnio, dalej mam problemy z sobą i  czuję, że niedługo stracę ludzi którzy są dla mnie ważni. Coś się ostatnio wszystko rozsypuje, a ja nie mogę na to nic poradzić, bo tylko pogorszyłabym całą sytuację. Wiem jedno, że już nigdy nie będzie normalnie, nie będzie tak jak dawniej. Już nigdy nie będę wiedzieć po której stronie mam stanąć, co zrobić by się zaczęło wszystko układać. Już nigdy nikomu nie zaufam, bo czasy kiedy się ufało innym dawno minęły. Jedno tylko wiem, muszę zmienić się na tyle by nie popełnić błędów innych, bo teraz widzę, że moje myślenie prowadzi do czegoś złego i chodź bym tego teraz nie żałowała, mogę żałować pewnych rzeczy za jakieś 20 lat, ale wtedy nie cofnę już się w przeszłość, tylko będę musiała żyć z tą myślą, że miałam szansę ale z niej nie skorzystałam. Patrząc się co się dzieje wokół mnie ostatnio płakać mi się chce, ale nie płacze od jakiś 2 tygodni już, bo nie mam sił nawet uronić łzy.    

Ostatni tydzień stał się bardzo problemowy, problem goni problem, a z tym przychodzą zmartwienia. Nie wiem co jest w tej jesieni, co jesień muszę mieć jakieś problemy, a jak już wystąpi pierwszy, to nadchodzą następne, jakby się mnożyły co noc, a rano wbijały się we mnie. Ja już nie wiem co z tym wszystkim zrobić, po czyjej stronie stanąć, a może się odsunąć całkiem, ale czy to rozwiąże coś, nie wiem. Kiedyś problemy nie były takie trudne do rozwiązania, bo miałam kogoś do kogo mogłam się zwrócić, teraz zostałam sama i muszę jakoś to wszystko ogarnąć. Wychodzi na to, że znów skończę następny rok w smutku, w depresji i nie wiem w czy jeszcze, bo patrząc się na to wszystko, to tylko będzie gorzej, bo ja nic nie wskóram w żadną tych pokręconych spraw. Jeszcze do tego ta praca inżynierska dochodzi, muszę jakoś rozdzielić te dwie sprawy, by się to nie odbiło na nauce. Na szczęście nie będzie z tym większych problemów, rok temu sobie poradziłam, chodź było jeszcze gorzej. Grunt się nie załamywać i okłamywać samego siebie, że jest wszystko w porządku, jak będę się uczyć, a w nocy wracać do rzeczywistości. Tak noc jest najlepsza na smutki, wtedy nikogo nie ma, wszyscy śpią i nikogo nic nie obchodzi. Teraz już kończę, bo za niedługo jadę do domu męczyć się z problemami.

Wczorajszy dzień miną fajnie. Rano się aż tak fajnie nie zapowiadało, wstałam z bólem głowy i zęba, no ale w końcu skusiłam się na tabletkę i cały dzień mogłam pracować nad swoją pracą inżynierską. Między czasie wyskoczyłam na miasto coś kupić. Wieczorem jak już wspomniałam poszłam na bibę. Na bibie było super, prawie sami znajomi przyszli, chodź nie sądziłam, że ktoś oprócz mnie, siostry i dwóch kumpli jeszcze będzie. No ale lepiej jak jest więcej osób, jest ciekawiej. Impreza była spokojna, ale dwa razy nas portier odwiedził, raz żeby wyprosić ludzi którzy nie byli z akademika, drugi raz, bo za głośno muza leciała ^^ .

Za to dzisiejszy dzień jest nudny i szarawy. Deszcz pada, nic mi się nie chce, ale trzeba się zabrać za tą prace inżynierską, bo czas leci.  Marze tylko o tym, by się obronić.

Dawno nie pisałam, czemu ? Nie miałam czasu, ale dziś go troszkę znalazłam.
Nic się zbytnio ciekawego nie dzieje, studia, sprawozdania, programy, praca inżynierska i tak w kółko.Zaczynam się martwić czy ze wszystkim się wyrobię, ale znając mnie dużo narzekam nie potrzebnie, każdy mi mówi że narzekam. Tak narzekam i narzekam, ale mam w tym jakiś cel, nikt nic nie robi tak od tak. Październik był ciężkim miesiącem dla mnie, chodź tym razem udawałam że wszystko gra, ale nic nie gra. Mój stan psychiczny i zdrowotny jest na wyczerpaniu . Chyba coś jest nie tak, za 2 tygodnie się okaże co tam z moim chorą, ale czuję że będzie nie najlepiej. Moja głowa mnie boli w dzień w dzień, już od jakiś 2 tygodni, nie umiem rano podnieść jej z poduszki, do tego głupi ząb mądrości mi rośnie, boli jak nie wiem. Jak ja mogłam wytrzymać w dzieciństwie jak mi zęby wyrastały. Muszę jednak jakoś przeżyć, przynajmniej do obrony, jak się obronie to mogę nawet umrzeć, ale muszę mieć tego inżyniera, bo komuś obiecałam, że go będę mieć.

Siedzę tak sobie i się zastanawiam co by tu wesołego napisać, ale szczerze mówiąc nic mi nie przychodzi do głowy. Pewnie dlatego, że mnie łeb boli, żałuję że się zaczęłam leczyć, pasuje do tego powiedzonko " nie ruszaj gówna, póki nie śmierdzi ". Na szczęście każde gówno można sprzątnąć, mi sprzątną na wakacjach.

Ale mam wesoło, sąsiedzi się po upijali i śpiewają sobie, szczerze mówiąc to mi szkoda tych pierwszaków i nie tylko ich, wszystkich co chleją mi szkoda. Może ze mną jest coś nie tak, ale nie wiem jak mogą tak marnować swoje zdrowie, życie. Ja rozumiem napić się piwa, ale czegoś mocniejszego, ale w normalnych ilościach. Ludzie chyba nie wiedzą jakich idiotów z siebie robią po pijaku, ale to już każdego indywidualna sprawa. Też mam czasem ochotę się uchlać, tak uchlać by nic nie pamiętać, ale to tylko ochota której nigdy nie spełnię, bo to nie jest zgodne z moimi zasadami życiowymi.

Co do wczorajszego dnia, czułam się niezręcznie i głupio, bo wyszła trochę dziwna sprawa. Jak zawsze musi coś wyjść nie tak jak zaplanuje. Miałam iść z kumplem na piwo dziś, ale idę na piwo z kimś innym, bo siorka się umówiła z innym kumplem i powiedziała że ja też wpadnę. Mogłam jej wcześniej powiedzieć, że weekend mam zajęty, ale jakoś o tym nie pomyślałam. No nic musiałam jakoś odkręcić tamto spotkanie i czułam się niezręcznie, ale już wolałam odkręcić to spotkanie moje, niż siostry, bo wiem że mnie mój kumpel to zrozumiał, chodź do końca nie jestem pewna, wiem tyle że zrobiłam coś czego nie chciałam ( najczęściej robię rzeczy których nie chce). Ale życie trwa dalej i na pewno  kiedyś będzie okazja się napić .

Tyle z mojego jesiennego, skomplikowanego i trudnego życia na dziś.

Już nie mogę wytrzymać z tym leczeniem całym, dobija mnie, teraz żałuję że postanowiłam się wyleczyć. Czuję się taka wypompowana , bez chęci do życia. Po tych lekach czuję się jeszcze gorzej, mój żołądek nie przyswaja zbytnio tych tabletek, pewnie dlatego że nie jest do nich przyzwyczajony. Jak nadchodzi noc wracają mi depresyjne nastroje, jak się rano budzę też nie jest wcale lepiej.Środek dnia mija lepiej niż resztę dnia, bo mam zajęcia i nie myślę zbytnio o dołujących i przytłaczających mnie rzeczach. Jednym słowem mam dość, mam dość wszystkie, ale już niedługo się trochę to zmieni, bo wyprowadzę się do akademika. W akademiku czas biegnie inaczej, jest co robić, gdzie pójść, pogadać z ludźmi których lubię i odpocząć, ta tam mam wakacje, wakacje pomieszane z nauką, taki miks .

Zbliża się pierwsza rocznica śmierci mojej babci, ale ten rok szybko miną. Myślałam, że będzie gorzej, ale tak ten rok był dla mnie trudny, najgorsze właśnie były wakacje. Jaka ja się czuje bezużyteczna, niepotrzebna i najgorsze jest w tym że nie mam pojęcia co z sobą zrobić. Chciałabym coś zrobić ale jak już się za to zabieram, to mi się odechciewa, a nawet mnie to denerwuje. Jestem ciekawa czy kiedyś jeszcze będzie mi się coś chciało. Może wraz z śmiercią babci umarłam ja sama, tylko ciało zostało, może moja dusza umarła. Nawet to możliwe kiedyś czułam że ją mam, nawet potrafiłam ja z siebie wyrzucić na chwilę i doświadczyć OOBE.

Od października spróbuję się zmienić, przynajmniej chciałabym zmienić moje nastawienie do świata  i  do ludzi, bo chyba w tym tkwi mój problem, traktuję ludzi jak jakieś zło, nie umiem pojąć ich myślenia, sposobu działania i takich tam innych zachowań. Pewnie z nimi jest wszystko ok, tylko ze mną coś nie tak, więc muszę się ja zmienić, bo ogół się raczej nie zmieni, a ja dalej będę miała wrażenie że do tego świata nie pasuję .

Byłam dziś u laryngologa z tymi zatokami, już byłam przygotowana do zabiegu i co i się okazało,że jest gorzej niż myślałam. W zatoce z prawej strony zrobił się głupi torbiel. Znów dostałam masę tabletek, chyba mi wrzody żołądka się przez nie zrobią i następna operacja mnie będzie czekać. Za 2 miech znów muszę zrobić prześwietlenie i iść do tego lekarza. A jak nie minie to czeka mnie operacja, tak następna. Na moje szczęście zrobi się ją razem z tamtą, no i drugie to takie szczęście że nie będą musieli mi wargi przecinać, bo medycyna idzie do przodu i się usuwa torbiele przez małe nakłucia. Czeka mnie jeszcze tomografia głowy, w ogóle to ciekawie się zapowiada, no jeszcze za wszystko muszę kurcze płacić, chyba zbankrutuje.

LEPIEJ UMRZEĆ NIŻ SIĘ LECZYĆ, taniej wychodzi 

Leczę się dalej...a już miałam nadzieję,że sobie piwko będę mogła wypić.

Dziś byłam na prześwietleniu, było nawet fajnie, babka dwa razy mnie ustawiała do zdjęcia, bo za pierwszym razem zapomniała zapytać czy w ciąży czasem nie jestem. No ale się udało, wszystko było by ok jakby nie to, że zabuliłam 20 zł za nie. No ale tak jest jak się chodzi prywatnie. Jutro albo w poniedziałek wybieram się do laryngologa ( to zależy czy będą jeszcze wolne miejsca na jutro), zobaczymy co mi powie, no i może mi wreszcie tą wydzielinę trującą mi życie wyciągnie. Żeby mój blogasem był ciekawszy pokazuję jak takie zdjęcie rtg zatok wygląda.... Wiem wiem zbytnio atrakcyjne to one nie jest i widać, że coś z moim nosem jest, ale to ta przegroda, za rok może będzie wyglądał lepiej

                                                            
                                                            Czaszkulka Kanulka

Wakacje powoli dobiegają końca, został jeszcze miesiąc, więc muszę się zabrać ostro o pisania mojej pracy inżynierskiej. Muszę się wyrobić z nią do końca grudnia, bo inaczej nici z studiów 2go stopnia, a mi bardzo na nich zależy. Już dziś sporo zrobiłam z projektu, teraz muszę to jakoś ładnie ująć i napisać tutki do moich wymodelowanych rzeczy. Szczerze mówiąc za bardzo mi się nic nie chce robić, ale jak trzeba to trzeba, potem będę się obijać jak będzie już po wszystkim . Mam tylko mała nadzieję, że uda mi się tego dokonać i już w lutym będę panią inżynier. Szkoda tylko, że babcia tego nie doczekała, pewnie by się bardzo cieszyła. Zawsze powtarzała mi i mamie, że chciała by bym skończyła studia i miała jakiś dobry zawód. Jakbym mogła ją teraz zawieść, muszę tego dokonać, nawet jakbym miała umierać ze zmęczenia i nie spać kilka dni z rzędu. Zresztą wszystko teraz robię dla niej i dla siebie dla nikogo innego, bo nikt tak się w moim życiu nie liczył jak moja babcia. Jej jedynej ufałam, teraz już nie ufam nikomu i raczej nie mam mowy żebym zaufała. Pisząc to czuję w gardle jakąś kule która mnie dusi od wewnątrz i łzy w oczach, które chodź się cisną to nie mogą spłynąć. Szczerze mówią mogą, ale ja je hamuję. Czemu? Bo nie chce żeby moi najbliżsi o tym wiedzieli, o tym że jeszcze się z tym nie pogodziłam. Zawsze wszystkich okłamuję, bo na jakiego grzyba mają się o mnie martwić, każdy ma swoje problemy, a ja nie chce być następnym. Poza tym wie, że to za kilka lat minie, bo czas leczy rany, może nie do końca ale na tyle, że nie będę mogła jakoś normalnie funkcjonować, na razie się duszę. Studia mi w tym bardzo pomagają, bo przynajmniej mam co robić i za dużo nie myślę, ale noce są tak dalej dla mnie męczące. Szkoda też jestem taka zamknięta w sobie i nie umiem mówić o wielu gnębiących mnie rzeczach, no ale cóż taka jestem, taka byłam i taka zostanę. Nikt do końca się nie dowie co czuję, co myślę, jaka jestem,czemu jestem jaka jestem. Na dziś wystarczy tego, tak już za dużo wypaplałam, teraz mnie pewnie będzie sumienie gryść, ale przynajmniej się lepiej czuję, że cząstkę moich problemów z siebie wyrzuciłam, a to jest tylko 0,5% z tego co mnie gnębi ,przytłacza i nie daje mi żyć.A pomóc sobie mogę tylko ja sama...

W ciągu czterech dni miałam bardzo podobne dwa sny. Wszystko byłoby ok, ale fakt,że w tym śnie występuje moja babcia, która rok temu zmarła i żelazko. W każdy z tych snów babcia je włącza tylko nic nie prasuje i nie pozwala mi go wyłączyć nie wiadomo czemu.Żelazko w senniku wyznacza zysk jak się go widzi, ale przypalić nim coś szczęście. Babcia przestrzeganie przed czymś, bo jest w nim złośliwa, rzadko taka była. Myślę, że babcia mnie może chce ostrzec przed czymś. Ale przed czym ? Pierwsza myśl to przed szczęściem, bo tak jakby chciała żeby się coś spaliło, tylko ja na to jej nie pozwalam. Druga myśl,że przed zyskiem, ale co ja bym mogła zyskać. Tak bym bardzo chciała wiedzieć co ona mi chce przekazać, może jestem dziwna, albo jestem wariatką, ale mam dziwne przeczucie, że coś mi chce tym powiedzieć. Rzadko mi się zmarli z rodziny śnią. Czasem dziadek którego znałam tylko 6 lat i chodź był moim najukochańszym dziadkiem, to jak nawiedza mnie w śnie nie poznaje mnie, jakbym była dla niego obca. Hmm...może ma mnie spotkać szczęście, które ma się stać dla mnie nieszczęściem, w tym może bym się nawet zgodziła. A w tym śnie jakoś nie dopuszczam nawet do tego szczęścia jakbym wiedziała,że to coś nie ma sensu, dlatego nie chce dopuścić do spalenia czegoś. Zawsze ma moja kochana babunia przestrzegała, tylko że ja czasem nie zdawałam sobie z tego sprawy. Jakbym ją posłuchała, bym nie musiała mieć trzech operacji i zadręczać się, że zmarnowałam sobie tym wypadkiem trochę życie. Zobaczę co dalej będzie, może dostanę więcej wskazówek
następnych snach i będę mogła poukładać to w jakąś logiczną całość.

Dziś troszkę wesoło będzie, nie nie smutasy sobie nie odeszły, ale przestałam o nich na chwilkę myśleć. Ostatnio dowiedziałam się ,że wygrałam w konkursie krzyżówkowym. A tak w ogóle wczoraj był fajny dzionek, chodz jestem pogryziona przez krwiopijcze komary  swędzi mnie jak nie wiem, z 20 bąbli mam na ciele, chyba się zadrapie na śmierć . Znalazłam wczoraj jeszcze 2 grzybki w lesie, no bo się wybrałam na spacerek. Spacerek był fajny, ale teraz cierpię i przeżywam katusze.Wczoraj  na koniec dnia w babskim towarzystwie nieźle się naśmiała, z czego? tak na prawdę to z życia i facetów ( tak ogólnikowo, żeby potem faceci nie mieli pretensji ).


                    
                                   a to mój nowy makijaż czarno czerwony

Następny wpis miał być wesoły, no ale taki raczej nie będzie....Taka już jestem, nie umiem się cieszyć byle czym.Hmm.. tak w ogóle kiedy byłam ostatnio szczęśliwa. Już mnie nawet nie cieszą takie rzeczy jak, wyjazd nad wodę, czy zaliczenie semestru. Jedna istotka żywa byłaby wstanie  dać mi szczęści, ale na ile lat, na 7, 13 lub 16, a potem znów by był ryk i załamanie. No ale tak bym teraz nie znalazła na nią środków i czasu na wychowanie jej, nie mówiąc o tym, że nie znalazłabym dla nas miejsca do mieszkania. Nie wiem czemu, ale czasem mam wrażenie jakbym była Angielką. Bo niby Anglicy  nie wyrażają swoich uczuć ludziom, tylko zwierzętom. Ja jestem właśnie taką osobą. Czasem mi tak brakuje jakiegoś futrzaka, do którego mogłabym się przytulić,wyjść na spacer, wyżalić się, dzielić się radościami i smutkami i spędzać miło czas.Poza tym miałam się bym kim zaopiekować, bo chyba teraz mi tego bardzo brakuje. Zawsze miałam się kim opiekować, a teraz czuje się taka bezużyteczna. Mówiąc szczerze tylko czekam, aż ktoś będzie miał z czymś problem i będę mogła wkroczyć, by mu pomóc i nie zostawić go samym. Czasem sobie nawet zdaje sprawę,że odpycham tym ludzi, moją nadopiekuńczością i zamartwianiem się, nawet martwię się o tych których nienawidzę, a czasem o tych których prawie w ogóle nie znam. Dziwuje z skąd mi się to bierze, może dlatego, że ciągle się opiekowałam kimś i nagle wszystko się zmieniło. A moja rzekoma deprecha się chyba z tego bierze, z braku kogoś, kim mogłabym się opiekować. Ale tym kimś chyba musiałby być jakiś zwierzak, no w najgorszym przypadku osoba dorosła. Bo nie mam jakiś ciągot opiekować się dziećmi, one nic nie rozumieją, albo rozumieją za dużo czasem. No tak, ktoś by mógł mi teraz powiedzieć to idź na jakiś wolontariat czy coś. Tak iść bym mogła, ale nie chce się znów, aż tak angażować. Może nawet nie wiem czego chce.Ta chyba właśnie o to chodzi....

Ostatnio odkąd poszłam do lekarza i zaczęłam zażywać leki ( na szczęście dziś ostatni dzień) przestało mi zależeć na moim wyglądzie zewnętrznym. Robiłam a6w żeby mieć ładny brzuch, ale tak naprawdę po co mi on?, zaczęłam uprawiać bollywood dance, tylko się przy tym męczyłam, już tego nie tańczę. Nie wiem, może to chwilowe, może jestem przymulona lekami i nie mam na sport ochoty, albo po prostu zdałam sobie sprawę, że nie wypada dziewczynie mieć  mięśni jak facet, nie mam pojęcia, co zmieniło we mnie zdanie.

W ogóle inaczej zaczęłam inaczej patrzeć na świat i na to co robię, a także na to czego nie robię i na to czego nie robiłam. Teraz właśnie widzę ile straciłam nie czytając książek z powodu mojego niechcenia. Teraz czytając więcej rzeczy rozumiem, zastanawiam się jakbym się w podobnych sytuacjach zachowała itp..  Kto by pomyślał, że czytając "Sagę Zmierzch" zrozumiem co ja robię innym, jak ich krzywdzę,... tak to dobre określenie.Kurcze ja mam podobne problemy do Belli, oprócz tych magicznych i z zakochiwaniem się  (o te ludzkie mi chodzi). Tak w ogóle ta mam bzika co do tej sagi, coś mnie do niej ciągnie, w życiu nie miałam takich odczuć co do książek i filmów...Pewnie to minie niedługo z resztą jak wszystko.

No tyle moich przemyśleń od ostatniego wpisu, poza tym ciągle o wszystkim myślę i mi się to zaczyna sensownie układać, wszystko ma dla mnie powoli jakiś sens.

Mija tydzień od mojej wizyty u laryngologa, dał mi jakieś leki, które mam łykać 7 razy dziennie, ale powiem szczerze to nic nie pomaga, bo moje zatoki są zaawansowane. W przyszłym tygodniu pewnie będzie mnie czekał zabieg wyciągania wydzieliny z zatok i mój jeden z problemów się rozwiąże. Następny się rozwiąże za rok, jak pójdę do szpitala na operacje przegrody. Ale miałam szczęście,że mogłam wybrać znieczulenie ogólne. Jakby nie patrzeć lubię być pod narkozą, byłam już trzy razy, za każdym było inaczej i ciekawie. Pierwszy raz to mnie tak nafaszerowali, ze przez 3 dni leżałam jak na ćpana, blada, bez sił, po prostu byłam żywym trupem . Drugi raz to było ze mną wszystko ok, nawet po niej mogłam od razu chodzić, tak się dobrze czułam, no ale nie umieli mnie uśpić, no i obudziłam się z rurka w gardle i trochę się dusiłam ( nieprzyjemne uczucie). Trzeci raz był chyba najłagodniejszy, choć przed operacją byłam załamana i mnie karmili lekami na uspokojenie ( tak na mnie one nie działają ). Ciekawa jestem jak teraz będzie, najgorsza w tym usypianiu jest myśl,że możesz się  nie obudzić ( ale mi to obojętne, kiedyś tak trzeba umrzeć).

Poza moim leczeniem jest beznadziejnie, mam już dość wszystkiego, a najbardziej pobytu w KLB. Jeszcze tylko 1,5 miesiąca i znów będę w Opolu, już się nie mogę doczekać. Chodź mam wolne to i tak wole siedzieć na uczelni i zakuwać, przynajmniej mam zajęte myśli, a tak ciągle myślę o tym samym. Poza tym kiedyś kumple powiedzieli mi,że powinnam rozmawiać o moich problemach z rodzicami. No i staram się tylko, że oni moje problemy biorą za jakieś żarty. Jak widać raczej z nimi nie da się pogadać o problemach. Nie ma co liczyć na innych, trzeba liczyć na siebie. Poza tym nigdy na nikogo nie liczyłam i nie mam zamiaru. Bo jakby nie patrzeć każdy wie co dla niego jest najlepsze i co powinien zrobić by do tego dojść.A jak mu nie wychodzi, to po prostu się do czegoś nie nadaje....

Na tyle moich wyżaleń, zanudzeń itp., może następnym razem napiszę coś wesołego dla odmiany...

Powoli wzięłam się za pisanie mojej pracy inżynierskiej, choć szczerze powiem tak mi się nic nie chce, no ale w końcu trzeba się zmusić do pracy. Przez miniony miesiąc wakacji nieźle się rozleniwiłam, sama siebie nie poznaje, a to dlatego że wstaje o 9 lub 10 (zawsze wstawałam o 6 no góra o 7).Największym problemem tymczasowych przyzwyczajeń jest to, że jestem przez cały dzień niewyspana. Zamierzam powoli powrócić do starych przyzwyczajeń, bo się chyba wykończę...nie mam pojęcia dlaczego tej głowy nie mogę podnieść o tej 7, no może dlatego, że o 2-3 idę spać. Zadowolona jestem, że wreszcie udało mi się wrócić do a6w, może w końcu będę miała fajny brzuszek .

Co do moich problemów psychologicznych, to muszę się przyznać że robię powoli postępy. Na razie to staram się wychwytywać czemu jestem jaka jestem, oglądam dużo programów związanych z psychologią w których też znajduje wiele odpowiedzi. Koledzy też mi w tym pomagają, ostatnio nawet dzięki jednemu zrozumiałam, że jednak mam uczucia, tylko sobie wmawiam, że ich nie mam bo...( może na razie nie będę rozwijać, moich rozważań na ten temat). Poza tym mam jakieś dziwne wrażenie,że wszyscy się na mnie uwzięli i chcą za wszelką cenę bym kogoś sobie znalazła. Nie mam pojęcia jak im wbić do głów, że jak będę chciała to będę kogoś mieć. Ostatnio to nawet nie umiem się zbytnio opanować jak o tym mówią i krzyczę, bo już nie mogę o tym słuchać. Moim zdaniem oni zamiast mi pomóc, to powodują że ja jeszcze bardziej chce być sama."Ważne jest czy kogoś kochasz, ważne jest czy kochasz siebie" Hurt, właśnie mają z tym racje, najpierw siebie trzeba pokochać, by innego pokochać,a ja się na razie nienawidzę. A nienawidzę siebie za to,że zniszczyłam swoje życie swoją własną bezmyślnością i nie mogę się z tym pogodzić jak mogłam i mogę być dalej taka głupia... .

Dziś przed siudmą nasz rodzinny kochany kanareczek Julek umarł, już wczoraj źle wyglądał, aż mi się serce krajało. Znów zamiast walczyć ze smutkiem, przyszedł następny powód do płaczu...jestem ciekawa kiedy się przestaną mnie czymać nieszczęścia, a może ja żyje dla nieszcześć. Życie jest krótkie i bolesne...

Nic się nie zmienia, wszystko jest takie samo i to właśnie zamierzam zmienić. Postanowiłam się zabrać za siebie, zacząć znów ćwiczyć,garnąć się do pisania pracy inżynierskiej, a nie siedzieć pod kocem czytając sage "Zmierzch", albo użalać się nad sobą słuchając smutasów.To szczególnie to mi najbardziej wychodzi nocą, a do tego ten ten straszny ból, nawet mi się o nim pisać nie chce,chodź wiem że wróci znów w nocy. Dziwne bo mam go od tygodnia, czyżbym przez moje wspomnienia on powstał, a może mi się tylko zdaje...tylko znów tak łatwo o nich nie zapomnieć, a teraz wracają jak bumerang. Wszystko mi się kojarzy z jednym przeżyciem, może przez tą pustkę w moim życiu, zawsze na wakacjach było tak samo, a teraz nie mam pojęcia co z sobą zrobić i wariuję. Jeszcze do tego choroba Julka, w tamtym roku też miał tak i na szczęście przeżył, mam nadzieję że teraz  też tak będzie. Jakby się patrzyć na moje życie to wygląda ono jak koło rowerowe, kręci się w kółko przez 12 miesięcy i od czasu do czasu natrafi na gwoździa który się wbije w oponę zostawiając dziurę.Cud, że to koło się jeszcze kręci, ale żeby powietrza nie zabrakło w końcu muszę te dziury połatać jakoś, tylko jeszcze nie mam pojęcia czym. Szkoda tylko że nie można kupić koła zapasowego, było by łatwiej. Zadanie na następne dni,miesiące jest łatanie dziur i staranie się nie wjeżdżać na gwoździe, czy się uda zobaczymy  .

Dawno tu jakoś nie zaglądałam, bo nie miałam dostępu do neta, no ale postaram się krótko opisać te tygodnie zaległe.

Początek wakacji zaczął się od przeprowadzki do rodzinnego miasta.Nie było z tym, większego problemu, no tylko że po listopadowym remoncie nie miałam gdzie się zmieścić z moimi rupieciami, no i teraz tak sobie stoją w pudełkach. Początki przerzucenia się na tryb domowy było ciężkie, nie mogłam spać, a jak już spałam to źle. Kontrola rodzicielska czasem mnie drażni, a poza tym nic się nie zmieniło, życie jak w akademiku, tylko bez ludzi którzy mnie tam otaczają. Dziwne przed wakacjami mówiłam, że się cieszę bo wyjeżdżam i będę miała spokój od znajomych, a teraz to trochę za nimi tęsknie ( to nie podobne do mnie, czyżby mi uczucia powracały). Przynajmniej nie muszę patrzeć na niektóre rzeczy, no i oglądać niektórych ludzi od których na samą myśl mi się słabo robi. Poza tym nie muszę wysłuchiwać zrzędzenia "zalotników", za to wysłuchuje zrzędzenie rodziców, już nie wiem co jest gorsze. To tyle co do początku pierwszego wakacyjnego tygodnia.

Drugi tydzień zapowiadał się podobnie. Przez cały tydzień chciało mi się spać, nawet w dzień koło 15 h kładłam się zdrzemnąć na jakieś 3h ( też do mnie nie podobne, nigdy w dzień nie spałam). Między czasie oglądałam telewizję, zaczęłam oglądać taki dokumentalny program " Ciąża z zaskoczenia". Nie sądziłam że można być w ciąży i o tym nie wiedzieć, trochę się zdaje to śmieszne z początku,ale jak się to ogląda to aż żal mi tych kobiet, które musiały takie rzeczy przeżywać, że szok. Trochę śmieszne, a zarówno przerażające jest w tym programie to, że 90% kobiet myśli że ma zaparcie i rodzi dzieci do ubikacji . W weekend tego 2 tygodnia pojechałam z tatą i z młodszą siostrą na zalew w Kobylej Górze. Było fajnie, poopalałam się trochę ( teraz mi skóra schodzi), popływałam, ale tylko na plecach, no i na materacu. Tato jeszcze bardzo chciał popływać kajakiem, to się zgodziłam że popłynę z nim, na 2 dzień mi ręce odpadały, od tego wiosłowania. 
                
            
                
                                                                                                                                                 
          
Trzeci tydzień miną tak jak wcześniejsze, ale bez dodatkowych atrakcji. Można powiedzieć, że nudnie jak nie wiem. Poza czytaniem sagi "Zmierzch" nic szczególnego nie robię, a czytając ją widzę dużo cech wspólnych łączących mnie z główną bohaterką. Szczerze mówiąc czytam te książki, bo chce wiedzieć jak długo jeszcze będzie mnie coś łączyć z główną bohaterką.Tak jak ona jestem piątym kołem u wozu.

Poza lenistwem, czytaniem i domowymi obowiązkami się po prostu nudzę. Poszłabym na spacer do parku, ale mi go rozkopali, czasem chodzę na cmentarz babcie i dziadka odwiedzić. Bardzo za babcią tęsknię, bo każde wakacje spędzałam na opiekowaniu się nią, a teraz nie mam co ze sobą zrobić, albo raczej mam ale nie mam ochoty na nic. Kiedyś przynajmniej miałam jakiś cel wymierzony na wakacje, miałam poczucie odpowiedzialności za drugą osobę,wiedziałam że komuś jestem potrzebna, że mam po co żyć, a teraz jest jakaś taka pustka do której się nie umiem przyzwyczaić. Mówi się " zacznij kochać ludzi, oni tak szybko odchodzą" ciekawe, wszystkich których kochałam już nie ma na tym świecie, więc lepiej nikogo nie kochać, przynajmniej obejdzie się od cierpienia i przeżywania dziwnych wewnętrznych uczuć. 

To już wszystko na razie, postaram się częściej tu zaglądać, a nóż coś ciekawego się stanie w moim nudnym pozbawionym życia życiu.

Dawno nie pisałam, bo trwał okres sesji na uczelni, trzeba było robić projekty, laborki i uczyć się na egzaminy i kolokwia. Sesja zapowiadała się ciężka, no ale jak zawsze wyszło na odwrót, znów skończyła się przed czasem i to jeszcze z jakim rezultatem, takiej dobrej średniej to jeszcze nie miałam. Teraz czekają na mnie wakacje, ale przed nimi przeprowadzka do rodzinnego miasta.
Jak ja nie lubię tych przeprowadzek, są takie męczące, nie wiadomo co gdzie włożyć, a potem wszystko się gubi i jest zamieszanie. Tyle na temat mojego życia studenckiego

Teraz coś o moim życiu prywatnym
Zaczęły się wakacje, a ja już chcę nowy rok akademicki, albo to też zły pomysł, lepiej by było jakbym się zaszyła na bezludnej wyspie. Chyba coś w powietrzu jest, jakaś chmurka wulkaniczna, czy jakieś inne g..., bo moi bliscy i kumple źle się czują. Jak nie pytają się o to czy mam faceta, lub czemu go nie mam, to chcą ze mną być lub przychodzi im na podrywanie mnie, chyba powariowali.
 Trza będzie coś z tą gromadką zrobić, puki co na głupie pytania, będą głupie odpowiedzi, może ktoś zmądrzeje Chodź dziś nawet jeden kumpel wpadł na to czemu nie mam faceta, to myślę że ja nie będę musiała zmądrzeć. To tyle o sprawach sercowych, jak je można tak nazwać A poza tym nie mogę narzekać, zero kłótni itp. spraw, cisza spokój, równowaga  (prawie jak w jodze , która nie jest dla mnie).

Teraz coś o urodzie
Ostatnio zaczęłam znów zapuszczać pazurki, wszystko byłoby ok, jakby nie problem dotykający prawie każdą kobietę, która chce być naturalna, a nie plastikowa. Przechodząc do sedna sprawy, to moim problemem są zawijające się paznokcie. Tragedia, wyglądają okropnie i się łamią, nie ma jakiegoś sposobu na nie, tylko je nawilżać, bo niby się przez przesuszenie tak robi. Poczytałam co nieco kupiłam oliwkę no i teraz zobaczymy co będzie dalej, jak na razie są prawie idealne, ale co mi z tego jak ich nie mogę pomalować Czasem chciałabym urodzić się idealna

Od czwartku trawa impreza studencka, jaką są Piastonalia, pełna koncertów i zabaw.W czwartek się na koncerty nie wybrałam, bo był dzień klubowy, taki dla "techniaków".Wczoraj za to byłam na koncertach: Zabili mi Żółwia,Maleo Reggae Rockers, Horyzont i Myslovitz . Było oczywiście zajebiście i nie odbyło się od kontuzji nogi i pleców, ale to co pobolą i przestaną miejmy nadzieję. Stałam jak zawsze w pierwszym rzędzie przy barierkach.
Po za Piastonaliami trzeba się uczyć nie wiem kto wymyślił, że mamy oddawać jakieś projekty i inne rzeczy od razu po nich, przecież to nieludzkie. Piastonalia kończą się w niedziele, a w poniedziałek trzeba już coś przynosić. Wiadomo przecież, że w tym czasie studenci się bawią i piją i nie myślą o nauce, ale widocznie wykładowcy chcą nam to popsuć .
W życiu osobistym nic się nie dzieje i to mnie niezmiernie cieszy, przynajmniej mam chwilowy święty spokój ze wszystkimi, chodź nie ze wszystkim, bo myśli ciągle powracają, no ale już powoli staram się jakoś je opanować.

Maj miesiąc matur  kiedy to było...hmmm... 3 lata temu siedziałam na sali i pisałam j.polski, a teraz moja młodsza siostra siedzi tam i ją pisze. Rodzice pewnie chodzą podenerwowani, a ona się stresuje, no ale cóż taki kolej rzeczy, każdy to musi przeżyć, mam nadzieję że się jej uda ją zdać 

A co u mnie ? Postanowiłam wskrzesić dawna Kanusię, która się śmiała, miała jakieś hobby i nie była zbytnią smutaską. Czy się uda? Nie wiem, spróbować zawsze warto, chodź wiem że już tamta Kanuśka nie będę, bo jest coś czego nie mogę zmienić, nie mogę sobie tego wybaczyć i już całe życie będzie mnie to dręczyć i za każdym razem jak o tym myślę będę ronić kilka łez. Ale życie płynie dalej i  nie wolno się załamywać, bo to co depresja robi ze mną to w głowie się nie mieści. Najlepiej że chodź wiem że ją mam nic z nią nie robię, a ona się pogłębia. A to co w mojej głowie siedzi to jakiś koszmar z którym walczę co dzień, ale i tak nie mogę go zwalczyć. Ale czas się wyleczyć samemu, bez jakiś tam lekarstw, bo po co się truć. Co z tego wyjdzie?, zobaczę w przyszłości.
Poza depresją u mnie się parę rzeczy ciekawych dzieję. Byłam w Bierkowicach w Muzeum Wsi Opolskiej, w ogóle dużo spaceruje czasem to mi już nogi do tyłka wchodzą. Poza tym robię dalej a6w, efekty są spoko, ale nie tego się spodziewałam. Spotykam się ze znajomymi częściej niż zwykle to robiłam i można powiedzieć, że poprawia mi to humor, chodź tego po mnie nie widać. 

            
Na uczelni jakoś życie leci, za tydzień w czwartek zaczynają się Piastonalia, najlepsza impreza w roku akademickim, zawsze na nią czekam. W tym roku grają same gwiazdy tj. KSU,TURBO,ZABILI MI ŻÓŁWIA, MALEO REGGAE ROCKERS, NORMALSI, MYSLOVITZ, KULT, BULDOG, INDIOS BRAVOS i inni za którymi zbytnio nie przepadam . Pierwszy dzień będzie do d... bo to dzień klubowy dla Techno Durni , ale niech się pobawią, bo jakby nie patrząc na takiej imprezie każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Ja w tym czasie się pouczę, no i nabiorę sił na szaleństwo. Już się nie mogę doczekać....

Teraz w weekend zjeżdżam do domciu, muszę skołować jakiś prezencik, bo moja kochana mamusia ma urodzinki, ciekawe czy impreza będzie, bo jak tak, to moja też, bo razem z nią obchodzę imieninki .
To by było tyle na dzisiaj tak w skrócie...

 

Ostatnimi czasy, bardzo dużo spaceruje, z siorką i jej chłopakiem, albo z kumplem Sylwkiem  i chodź mniej czasu spędzam w samotności, jednak ciesze się że ją mam, pewnie to dziwne, ale czasem wole pobyć sama, niż spędzić czas w towarzystwie. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta, nie chce mi się udawać, że wszystko gra i jest ok. Może kiedyś  jakoś poskładam wszystkie myśli i uczucia do kupy i... no właśnie i co z nimi zrobię jeszcze nie wiem i nauczę się żyć z pewną myślą.
Poza tymi depresyjnymi stanami są chwile radosnej przyjemności. Ostatnio byłam na koncercie Maleo Reggae Rockers i Hey, odkąd zaczęłam słuchać Hey chciałam iść na ich koncert ( jak widać czasem małe marzenia się spełniają i zdradzę że w maju i czerwcu się kilka takich spełni).
Na uczelni jakoś się wszystko układa, trochę wolnego było z okazji Dni IT organizowanych na mojej uczelni. Teraz jest trochę zapierdziel,no ale długi weekend nadchodzi to się nadrobi zaległości. Dziś nawet udało mi się dogadać z promotorem, z czego się ogromnie cieszę, hmm nawet nie sądziłam,że jakoś rozwiąże nasz spór na temat wyglądu projektu. Jeszcze tylko jutro i sobie po odpoczywam od nauki trochę, może znów gdzieś się wybiorę na spacerek i może w końcu coś zrobię na prace inżynierską.Teraz w maju trzeba będzie trochę podkręcić tępo nauki i zmniejszyć czas na przyjemności, bo zaczną się kolokwia i te sprawy .

Moje życie jest dziwne, kto mnie zna ten wie... Nie wiem czemu jak już mi się zaczyna w nim układać, coś mi wychodzi i w ogóle niby zaczynam stawać na nogi to zawsze coś lub ktoś musi podłożyć mi coś pod nogi. Zawsze jak muszę coś zrobić, to coś się psuje, przestaje działać lub nie działa jak powinno. Tak samo jest z ludźmi, jak jest dobrze to jest dobrze, a jak coś jest źle tak wszyscy maja mnie gdzieś ( szkoda tylko,że ja nigdy nie potrafię być taka obojętna ).Wszyscy mówią, że wiecznie narzekam na coś i że mi trudno dogodzić , ale jak mam nie narzekać jak ciągle jest  źle...Dużo bym dała, żeby mieć przynajmniej tydzień bez problemów, taki w którym nie musiałabym myśleć co będzie jutro, bym nie musiała martwić się o nikogo, bym nie musiała myśleć co będzie dalej, taki w którym poczułabym się szczęśliwa i bym zapomniała o tym co było i o tym co ma być. Taki tydzień w którym bym straciła pamięć na kilka dni i w końcu nie byłabym sobą, albo może była bym nią, bo nie wiem kim teraz jestem. Tydzień w którym zaczęłabym coś czuć, oprócz smutku, cierpienia, żalu do samej siebie i znienawidzenia... Ale wiem na pewno nie przyjdzie nigdy taki tydzień, bo to moje skomplikowane życie, które sama sobie komplikuje. Bo to życie, ale jakie życie...czasem myślę i czuję się jak chodzący trup i brnę dalej w to życie, bo innego wyjścia nie widzę. Kilka osób mi niedawno powiedziało, że kiedyś życie mi wszystko wynagrodzi... nom na pewno, chyba mi wynagrodzi przed śmiercią jak będę miała już wszystko jedno co się stanie ze mną i z cała resztą świata. Już się pogodziłam z tym że mam PH i mogę z tym żyć.

Buldog "Ona ma PH"

Ostatnio nic nie pisałam, bo nie wiedziałam co napisać.

Przez ostatnie dni za dużo się nie zmieniło. Zaczęłam znów wychodzić do ludzi, ale nie wiem czy to dobrze, bo jak znów narobię jakiś problemów sobie i innych to będzie lipnie , ale puki co nic się raczej takiego nie szykuje . Zaczęłam znów dużo spacerować z kumplami i z siostrą, trzeba było skorzystać ze słonecznej pogody, bo znów się nam zepsuła i pada śnieg  ( jak ja go nie cierpię ).Od tamtego wtorku robiłam ładne kilka kilometrów codziennie, nom i schudłam przez tydzień 2kg, ale się tym nie przejmuję, no bo święta nadchodzą, to znów przytyję ( tatuś już robi moją ulubioną galaretę z mięskiem, pychotka ). Jestem już na 32 dniu a6w, efekty są takie sobie, dość mało widoczne, ale na cud tam za pierwszym razem nie liczyłam, jak skończę pierwszą serię, biorę się za następną i tak puki mi się nie znudzi. Po co to robię, tak naprawdę nie wiem, ale wymierzyłam sobie cel by mieć kaloryferek i chce go osiągnąć. Wszyscy myślą, że to głupie, ale przez to wiem ile jestem wstanie wytrzymać (często, a może i zawsze ciężko zrozumieć mój tok myślenie).

Na uczelni tak sobie się dzieję, dużo nauki terminy gonią i w ogóle nie ma chęci do roboty, ale robię bo co innego mam uczynić,przecież nie poddam się, bo to by nie było w moim stylu. Codziennie coś powoli robię i jakoś może się uda wszystko zrobić na czas, nawet jakbym miała umierać ze zmęczenia to będę robić ( pod tym względem to uparciuch ze mnie ). Poza nauką nie mogę się doczekać piastonalii, bo mają być moje ulubione zespoły, ale to się zobaczy jak to tam będzie

Poza życiem osobistym i uczelnia zauważyłam dziwną rzecz, ludzie nie wiem czy to przez święta, czy co gadają coś pod nosem do samych siebie i się dziwnie zachowują. Dziwne, ale ja lepsza nie jestem, moje zachowanie jest jeszcze dziwniejsze.

Wczoraj pierwszy raz byłam w Katowicach. Musiałam wstać o 4, bo o 6:31 miałam wyjazd z KLB ( wiecie jak to dziewczyny, makijaż i te sprawy trzeba było wstać wcześniej). Dojazd był męczący 3,5h pociągiem w jedną stronę, tragedia, nudno było jak nie wiem, poza tym niezbyt przyjemnie widoki widziałam po drodze, takie jak skaleczoną sarenkę i zdechłe przejechane przez pociągi ptaszki .Takie już życie niestety. W samych Katowicach było spoko, pojeździłam sobie godzinkę miejskim autobusem zwiedzając je, potem dojechałam do celu wycieczki, tam byłam jakieś 3h i z powrotem do KLB. Jak przyjechałam to byłam taka padnięta jak nie wiem, dawno się tak źle nie czułam, zjadłam coś i poszłam spać. Jak się położyłam po 21 wczoraj, to dziś wstałam po 9 (nie podobne do mnie takie marnowanie czasu na spanie, no ale czasem trzeba ). Dziś muszę porobić parę rzeczy na studia i trochę posprzątać, wiec cały dzionek spędzę w domku, ale nawet i dobrze, bo nie mam ochoty wychodzić na śnieg. A za to jutro się fajnie zapowiada dzionek, idę na film bollywoodzki, ponad 3h oglądania ( kocham te produkcje, są lepsze niż amerykańskie i warto posiedzieć przed tv tak długo).

Wreszcie się doczekałam ładnej pogody i mogłam iść na spacer na Bolko. Dawno tam nie byłam, a to miejsce jest takim moim odseparowaniem od świata. Lubie tą ciszę, zieleń, śpiew ptaków, podmuch wiatru...itp. :) Poza tym jest to dobre miejsce na przemyślenie, nikt nie przeszkadza, można się tam zaszyć na kilka godzin i zapomnieć o wszystkim, albo pomyśleć nad rozwiązaniem jakiegoś problemu.



             

Ostatnie dni niczym się nie różniły od ostatnich :)

Już wiem dlaczego ciągle czuję się zmęczona, brakuje mi magnezu, dlatego jestem padnięta i dostaje skurczy nóg. Na szczęście mam magnez w tabletkach, od jutra zaczynam je brać, to może mi się poprawi :). Jeszcze zatoki mi znów dokuczają, ale za nie się też zabieram za niedługo ;]

Wczoraj zastanawiałam się dlaczego nigdy nie powiedziałam tych dwóch słów i chyba wiem dlaczego: po pierwsze chyba nikogo takiego jeszcze nie spotkałam, komu bym mogła je powiedzieć, a po drugie jestem z tych innych, z tych trudniejszych . Tatuś dziś dobrze powiedział przy obiedzie mi "Dobrze robisz, musisz każdego faceta wypróbować, czy się nadaje....".No właśnie próbuję i żaden się nie nadaje, chyba wybredna jestem, no ale mój chłopak musi mieć odpowiedni charakterek ( najważniejsze, nie może być słaby psychicznie ).Ale już przestaje gadać o chłopakach, bo nie ma dla nich teraz czasu...zostawiam ich w kącie ( oj jakza ze mnie zła kobieta).

Na początku składam wszystkim Mężczyznom  wszystkiego najlepszego z okazji ich święta.
Zastanawia mnie to, dlaczego faceci mają dwa razy w roku swoje święto, a kobiety tylko raz...ale niech jest jak jest, mi tam osobiście to nie przeszkadza

Ostatnie dni były jakieś nudne, nic się zbytnio nie działo i ciągle spać mi się chciało.Dziś sobie nie wiem dlaczego wbiłam  do głowy,że mam zajęcia na 8:20. Wstałam ledwo co o 6:00, tak mi się wstawać nie chciało, ale się wywlokłam...kawuśka itp. Potem zapytałam się mojej bliź czemu się nie zbiera na zajęcia, a ona że mamy na 10:05, aż się wkurzyłam na samą siebie jak mogłam się tak pomylić. Może to przez zmęczenie jakie mnie ostatnio dokucza. Trochę się tym martwie, bo nigdy aż tak zmęczona nie byłam,może jestem przez to że się starzeję , albo odzywają się teraz te nieprzespane miesiące...Trzeba się wziąść za siebie i zmienić tryb życia.

Na początek bym chciała podziękować wszystkim Panom, którzy złożyli mi życzenie. Buziaczki Panowie :*

Dzień jak dzień, na uczelni zbytnio się nic nie działo, poza tym że dostałam mojego promotora, a bardziej promotorkę. Ogólnie jestem zadowolona z Pani prof.

Dzień Kobiet na szczęście miną spokojnie, nie lubię zbytnio obchodzić świąt ani dni jakiś tam wymyślonych przez kogoś.

Jedno mnie jednak zaczęło martwić, stałam się rozrzutna (powiedzmy). Musze przystopować z zakupami i z wydawaniem forsy. Zawsze oszczędzałam, a tu na dentystę wydałam mnóstwo forsy,(ale to wybaczalne), plecak podróżny sobie kupiłam, nową czapkę i to wszystko w 1 dzień ( można by sobie pomyśleć, że zrobiłam sobie prezenty na Dzień Kobiet ). Miałam jeszcze zrobić z moimi zatokami porządek, ale jak wyliczyłam ile mnie to będzie kosztować, to wole się z nimi jeszcze trochę pomęczyć.

Oprócz tego jeszcze jedna sprawa mnie martwi, a mianowicie mój problem samej ze sobą. Ciągle ktoś się znajduje kto chce mi w jakiś tam sposób pomóc się otworzyć na świat. Słysze tylko "nie zamykaj się w sobie", "wyjdź do ludzi" itp. , ale czy ja tego chce? Jak wychodzę do ludzi to zawsze się robi jakaś afera, zaczynają się kłótnie, nieporozumienia, więc po co mam to robić ? Jak jest tak jak jest teraz jest dobrze(chodź czasem czuję przez chwilę posiadania kogoś, ale to jest chwila która szybko mija), panuje spokój. Poza tym mam już dość ranienia tej drugiej osoby, bo należę do jednostki aspołecznej, która nie potrafi żyć z kimś( przynajmniej tak mi się zdaje). Patrząc się na moje życie stwierdzam,że nie chce się otwierać, bo niby po co, by zranić kogoś lub samą siebie. To nie ma sensu, bo ja wiem że się nigdy nie zmienię, bo zmieniają się nie byłabym sobą. I tu znów powinnam się zastanowić, czy teraz jestem sobą. Szczerze mówią nie wiem kim jestem, bo za bardzo pokręciłam sobie w głowie.Czasem mam wrażenie jakbym była kameleonem zmieniającym się do otoczenia jakie mnie w danej chwili otacza. Mam już mojego takiego życia dość, ale nic z nim nie potrafię zrobić. Dużo bym dała by czuć się tak jak kiedyś, tęsknie za czasami kiedy odczuwałam jakieś uczucia, wiedziałam kiedy się nimi kierować, a kiedy logiką...i nie stwarzałam kłopotów i przykrości innym.
No nic czas pokarze co się ze mną stanie, jak na razie zamierzam tkwić w tych moich zamkniętych czterech ścianach, bo w nich najbezpieczniej

Ten weekend spędzam w domu...niestety tu nigdy nic nie mogę zrobić, bo zawsze trzeba coś innego zrobić lub się z kimś spotkać Wczoraj odwiedziłam moją najlepszą dentystkę, następny ząbek wyleczony . Dziś dzień zapowiadał się fajnie, jak co sobotę wybrałam się na zakupy i spacerek po moim pięknym rodzinnym mieście, spotkałam się z ciocią i jakoś do 14:00 żyłam. Po 14:00 nie wiem co się stało nagle zrobiłam się nie do życia, spać mi się chciało,nie miałam na nic sił więc postanowiłam, że się położę. Spałam do 17:30, wstając czułam się jeszcze gorzej, nie czułam ciała, chodziłam jak pijana (ale nic nie piłam). Potem moja siostra bliźniaczka włączyła piosenki francuskie, które słuchałyśmy w dzieciństwie i trochę się z siostrami ożywiłam, chodź dalej ze mną coś nie tak Wieczorkiem jak zawsze znów zrobię a6w, trzeba przecież na wiosnę i lato jakoś wyglądać, chodź przytyłam 5kg, to tak się cieszę przynajmniej nie mam niedowagi Muszę zacząć pilnować znów mojej wagi, by nie spaść.

---

A tu jedna z piosenek francuskich   BEZU-Ali Baba

Mam już dość, ostatnimi czasy czuję się ciągle zmęczona i brak mi sił do życia. Rano zmuszam się do wstania z łóżka, bo nie potrafię już z niego wyskoczyć jak dawniej, nawet doszło do tego że mówię sobie "jeszcze 5 min" (tragedia ). O 21 chce mi się już spać i znów się muszę zmuszać by jakoś wytrzymać do tej 24, bo jak pójdę wcześniej spać to znów się obudzę o 3-4. Tęsknię za tamtymi czasami, kiedy byłam żwawa i nie czułam zmęczenia, nawet jak 24h nie spałam. mhm może za mało kawy piję, dawniej dziennie wypijałam 4-6, a teraz 2 góra 3, no ale to lepiej dla mnie przynajmniej nie wypłukuje z siebie potrzebnych substancji i serce mi nie stanie ( chociaż jakby stanęło to by się nic nie stało ).Nie ma co się okłamywać starzeje się i tyle. Poza tym problemem muszę wymyślić sobie jakiś plan tygodnia, bo z tego co widzę trudno będzie się wyrabiać z nauką, nie dość że mam pełno projektów to prace muszę zacząć robić. Zaczęłam znów robić a6w, może wreszcie wyrobie sobie kaloryferek na brzuchu ( fajnie by było).

Dziś dostałam temat mojej pracy inżynierskiej zamodeluje sobie trójwymiarową makietę kolejkową...pewnie będzie ciekawie Martwiłam się trochę tym wyborem, ale nie było tak źle, a temat mi się nawet podoba, chodź dość pracochłonny będzie Za tydzień dowiem się kto jest moim promotorem, no i trzeba będzie się zabrać za robotę

Pierwszy podmuch wiosny...niestety już ją czuję w sobie, moje zatoki znów dały o sobie znać, ale nie wiem czy się cieszyć, czy smucić...Z jednej strony się cieszę, bo lubię jak jest cieplutko, ale jak myślę o tym,  że co jakiś czas będzie mnie głowa boleć to mi się odechciewa wszystkiego.

A tu parę piosenek związanych z wiosną ( każda związana z miłością, nie mam pojęcia, czemu się  wiosna ludziom kojarzy z miłością):
Zabili mi żółwia -"Wiosna"
Marek Grechuta -"Wiosna ach to Ty"
Ania Wyszkoni  - " Przyjdzie wiosna znów"
Coma -"Daleka droga do domu"

Dawno tu nie zaglądałam, chyba dlatego że wpadłam w depresyjny wir, ale na szczęście jakoś z tego wyszłam.Ostatnie 4 miesiące były ciężkie i trochę na tym ucierpiała moja psychika, nagle jak mi się świat zaczął walić, to wszystko waliło się razem z nim...kłótnie z bliskimi mi osobami, nieporozumienia ze znajomymi, w dodatku znów problemy z facetami, wszystko na raz. Dużo umiem znieść, ale tego wszystkiego nie byłam w stanie. Od tego czasu nie ma dnia bez łzy, każdy wieczór wygląda tak samo, obwiniam sama siebie za to wszystko, nie mogę znieść tego że byłam aż tak głupia i ślepa...szczerze mówiąc to od początku wiedziałam co będzie i jak się wszystko skończy, tylko dlaczego brnęłam w to, nie wiem. Jedno w tym całym zamieszaniu zobaczyłam, że ludziom mówiącym prawdę czasem nie wierzymy, bo nie chcemy wierzyć, bo często ta prawda boli , a ludziom którzy nas okłamują znowu wierzymy, chodź wiemy że to kłamstwo, bo nie chcemy spojrzeć w prawdzie w oczy, może dlatego że wiemy, że ich stracimy.... Jakbym patrzyła trzeźwo na różne sprawy, może bym nie straciła ludzi których kocham i bym nie musiała się męczyć z tymi którzy mnie ranili. Jakby ktoś nakręcił film z mojego życia, na pewno by wyszła niezła telenowela

Od stycznia na szczęście znów się zaczeło układać w moim życiu, są same plusy
+ znów się zamknęłam w swoich czterech ścianach, przynajmniej mam tam spokój, chodź czasem  wychodze do ludzi;
+ znów patrze się na facetów tak jak dawniej, czyli nie jak na obiekt potencjalnego chłopaka,     tylko jak na kolege i nic więcej ( chodź kilku facecetów się jeszcze ode mnie nie odczepiło);
+ zaliczyłam następny semestr, to zawdzięczam depresji, nic na depresje nie działa lepiej jak  nauka,  przynajmniej zajmowałam przytlaczające myśli  i się opłaciło i tym nie zawiodłam kogoś (to jest najważniejsze).

Od nowego roku też postanowiłam, że :
- zajmnę się nauką przez najbliższy rok ( wkońcu trzeba będzie się obronić);
- zostane w tym okresie singielką ( przynajmniej nie będe miała jakiś głupich problemów z facetami i nie będą zaśmiecać mi głowe )
- zmienie stosunek do rodziny, znajomych,będę poświęcać im wiecej czasu ( na ile to będzie możliwe);
- poświęce trochę czasu na moje hobby, które od bardzo dawna zostało wyrzucone w kąt
... jestem ciekawa co z tego wyjdzie

Z mojego życia wnioskuję, że jestem złą kobietą, ale jak mogę być dobrą jak wszyscy do okoła wbijają mi nóż w plecy, czasem mi niektóry  podają pomocną dłoń, ale to żadko się zdarza. Ale cóż trzeba żyć dalej i grunt się nie załamywać jak się wszystko wali, tylko próbować to naprawiać, nawet jak zdaje się to nimożliwe.

Od początku sierpnia lekarze mówili, że moja babcia może z dnia na dzień umrzeć, bo jej stan jest ciężki, ale ja nie chciałam dopuścić takich myśli do siebie.Nadszedł poniedziałek 19 października, po przebudzeniu dostałam smutną wiadomość, że babci już nie ma wśród żywych, jeszcze w sobotę byłam ją odwiedzić. Szybko pozałatwiałam sprawy na uczelni i pojechałam do domu.Wczoraj pożegnałam babcie, a zarazem moje dotychczasowe życie, bo teraz wszystko się zmieni, powroty do domu na weekend,święta,a najbardziej się boję wakacji. Zadaje sobie pytanie, "jak będzie wyglądało moje życie teraz?, ale odpowiedzi nie znam i dopóki nie doświadczę tego nie poznam.Nigdy za to nie zapomnę ostatnią, bardzo krótką rozmowę z babcią, powiedziała zaledwie sześć słów, które miały mnie przygotować na jej odejście, chodź ja wtedy nie chciałam przyjąć ich do wiadomości  
                                                        

 Dziś dowiedziałam się,że do czwartku muszę sobie wybrać Instytut na uczelni...i mam dylemat,bo nie mam pojęcia który wybrać.Za dużo to ich nie ma, bo tylko 4 , ale ten który wybiorę będzie mnie kształcił do końca moich dni na Polibudzie, więc trzeba to dobrze przemyśleć.
Nic się poza tym nie dzieje,tylko jakiś taki nastrój depresyjno- jesienny wisi nade mną i zaczęłam słuchać takich zespołów jak Muzyka Domowej Roboty,Suchy Chleb Dla Konia, Czaqu itp.(ale często słucham smutnych piosenek).

Muzyka,zapraszam  na last.fm Kana-Huana last.fm

Długo tu nie zaglądałam,bo nie miałam czasu (ale mam nadzieję, że teraz będę częściej ).
O wakacjach powiem krótko, były minęły tak jakby ich w ogóle nie było
Poza tym,że miałam ciężkie wakacje, to odbyłam praktykę zawodową w jednej fabryce w moim mieście.Myślałam,że będzie gorzej, ale bardzo mi się podobała praca na stanowisku informatyka, no i oczywiście ludzie którzy tam byli, byli bardzo mili i pomocni .Przynajmniej już mam spokój z praktykami, teraz tylko skończyć 3 rok i VII semestr ,obronić prace inżynierską i się wybrać na studia II stopnia

dziś dostałam wyniki ostatniego egzaminu i zaliczyłam...teraz tylko muszę załatwić wpis i zanieść indeks do dziekanatu
ten rok akademicki był dla mnie koszmarem, więc się cieszę,że się już skończył
już WAKACJE nawet nie potrafię wyrazić swojego szczęścia
no i mam nadzieję ze moi kumple z roku też zaliczą ten semestr,życzę im tego

19-21.06.2009 to dni Kluczborka mojego rodzinnego miasta...
19.06 byłam na koncercie Maleo Reggae Rockers i Big Cyc, było super, nawet udało mi się dostać autografy od Big Cyca



20.06 byłam w jury w konkursach na zwierzątko z klocków LEGO, niezła zabawa dla dzieciaków  Ja się też nieźle bawiłam, chodź tak jakby w pracy byłam .

Oczywiście na koncerty w tym dniu nie poszłam, bo nie przepadam za K.A.S.A i Krawczykiem

Dziś zjechałam ostatni raz w tym roku akademickim do akademika, a za tydzień w poniedziałek będzie mój ostatni odjazd

Od poniedziałku zaczęła się burza mózgów 
Zaliczenia za zaliczeniami, nauka nocami i wysiłek się opłacił
W ciągu trzech dni zdobyłam 9 wpisów, dla mnie to wyczyn ale się udało
Dziś też są imieninki mojej mamusi, więc życzę wszystkim Małgorzatom wszystkiego najlepszego
Wreszcie mogę sobie odpocząć cztery dni, a później znów ostatni w tej sesji egzamin

Znów nadeszły ciężkie czasy, czyli sesja już czuje się zmęczona, a to dopiero początek, całą noc nie spałam, bo najpierw robiłam projekt na grafikę, a później minęła mi godzina na spanie i odechciało mi się spać. Jedno co dobre, że co miałam zaliczyć dziś zaliczyłam, chociaż nie było to aż tak łatwe jak myślałam.Od jutra zaczynam ostro zakuwać na egzaminy, które już na mnie czyhają w przyszłym tygodniu.Chyba za tydzień liczba  3 będzie mnie prześladować,bo są 3 dni nauki i w każdym dniu muszę zaliczyć 3 przedmioty .

Dziś dzionek mijał spokojnie,chociaż ciężko z nauką na programowanie systemowe , ale się zobaczy jak to się potoczy dalej.Miałam przeczucie żeby się na sieci nie uczyć i się opłaciło sie się okazało, że ich nie ma .Za to za tydzień będę miała nieciekawy wtorek trzy zaliczenia.
Poza tym dziś dzień Dziecka dostałam kilka życzeń i również składam wszystkim dzieciom tym dużym i tym małym wszystkiego najlepszego

 Wczoraj się nudziłam, więc postanowiłam trochę posprzątać i się pouczyć.Dziś jadę do domu, a tam za dużo się nigdy nie nauczę, zawsze mam co robić (ale to tak jest jak się przyjedzie raz na 2 tygodnie )...jedno pocieszenie,że jeszcze niecały miesiąc i będzie trochę luzu, jak na razie trzeba się ostro zacząć uczyć 

ja na wykładach...nie ma jak nudny wykład jeszcze z samego rana

Dzisiejszy dzień na uczelni był nawet bardzo udany, wszystko zaliczyłam (nawet o dziwo kolo z asm , chodź nie sądziłam, że go zaliczę).Poza tym jeszcze zostało mi 9 dni do końca areobicznej 6 weidera, efekty nawet są niezłe, mam nadzieje że po wakacjach będą lepsze,ponieważ mam  zamiar przez całe wakacje ją robić, ale się jeszcze okaże jak to wyjdzi.

Na początek się krótko przedstawię :
Mam na imię Karolina, dla znajomych Kana,jestem 22letnią dziewczyną lubiącą punk,rock,metal,reggae i ska.
Studiuję Informatykę na Politechnice Opolskiej, już 3 rok (ale ten czas szybko leci).Poza infą, zajmuje się rysowaniem w wolnych chwilach.


Dziś dzień Matki :) jak zawsze zadzwoniłam raniutko do mamusi złożyć jej życzenia, bo się dopiero w piątek zobaczymy, do tego czasu muszę pomyśleć nad jakimś prezentem dla niej :P.
Poza tym ten dzień nie był zbytnio udany, do 14 było jeszcze spoko, ale po kolokwium z programowania systemowego już nie było tak wesoło (ale nie ma się czym przejmować za tydzień jest poprawka, to się zaliczy).Jakby nie moje zatoki, to by nie było tak źle, ale one znów dały o sobie znać.Będzie trzeba iść z nimi do lekarza, ale to dopiero po sesji :).Na wieczór mi zostało tylko nauczenie się na programowanie niskopoziomowe, bo trzeba zaliczyć następny program jutro.Całe szczęście,że w tamtym tygodniu zdążyłam zrobić drugi projekt z inżynierii oprogramowania, to miałam o jeden przedmiot  z głowy :).